آيه ، آيه يكصد و هشتاد و ششم سوره بقره است كه در ميان آيات مربوط به روزه قرار دارد و وجودش در لابلاى آيات روزه و رمضان ، خود اين نكته را در ذهن تداعى مىكند كه بين رمضان ، روزه و دعا ، مناسب و سنخيتى هست ؛ گر چه اين نكته به معناى اختصاص داشته دعا به ماه رمضان نخواهد بود . علامه طباطبايى در تفسير الميزان پس از بيان نكاتى در اين آيه مىفرمايد : اين آيه تنها آيه‌اى در قرآن است كه اى اوصاف را داراست . نكاتى كه علامه طباطبايى در ذيل اين آيه كريمه ذكر مىكنند ، به اين شرح است ؛ الف - اين بيان ، بهترين و زيباترين و لطيف‌ترين بيان است براى دعوت مخاطبين به انجام امرى ، چرا كه در اين آيه ، به جاى به كار بردن ضمير مغايب يا متكلم مع الغير ، از ضمير متكلم وحده استفده كرده است . ب - كلمه « عبادى » در اين آيه باز دلالت بر عنايت خاص الهى به مسأله دعا دارد ، چرا كه از كلمه ناس استفاده نكرده و به جاى آن از واژه عبادتى استفاده نموده است . ب - كلمه « عبادى » در اين آيه باز دلالت بر عنايت خاص الهى به مسأله دعا دارد ، چرا كه از كلمه ناس استفاده نكرده و به جاى آن از واژه عبادى استفاده نموده است . ج - در اين آيه ، جواب الهى « فإنّي قريبٌ » بدون واسطه‌اى پس از سؤال « سألك عبادي عنّي » آمده است و به جاى آن نفرموده است فقل انّه قريب بلكه بلافاصله مىفرمايد : « فإنّى قريبٌ »